کلام عشق !

تا آمدم بگم تابانتر از خورشيد نيست وقتی چشمان تو را ديدم منصرف شدم

تا آمدم بگم دريا بسيار پهناور است وقتی دل عاشق تو را ديدم  منصرف شدم

تا آمدم بگم زندگی زيباست تو را ديدم زندگی زيباتر شد .

تا آمدم بگويم ((من)) وقتی تو را ديدم ((ما)) جايگزين کلامم شد. 

ای عزیزترینم...

امیدوارم که عشق آتشین مرا که از اعماق وجودم بر می خیزد را پذیرا باشی.

عزیزم من به عهدی که با تو بستم ایمان دارم و تا آخرین نفس قلبم به خاطر تو خواهد تپید و تا ابد به غیر از تو قلبم آشیانه ی هیچ کس دیگر نخواهد شد .

این تنها یک ادعا نیست بلکه حاضرم ثابت کنم آنچنان که تو باور کنی که از ته دل دوستت دارم و این را هم بدان که زندگی بی تو برایم بی مفهوم و پوچ است .

پس...

تو تنها کسی هستی که می توانی به دنیای پوچ من مفهوم بخشی و این همان چیزی است که من از تو میخواهم.

 دلم تنگ است

 دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبريز است صدايم خيس و باراني است

نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است

ميروي و من فقط نگاهت ميکنم تعجب نکن که چرا گريه نميکنم بي تو،

 يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو،

همين يک لحظه باقي است

و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم

از کجاا آغاز کنم ؟بيان عشقي که گويای يک عشق و عظمت آن باشد .قصه ي عشقي را که از دريا کهنسالتر و از اقيانوس ژرف تر و از آسمان زيباتر.

 از کجاا بنويسم ؟

داستان شيرين دوستی اي را که مالامال صداقت است و اکنون به سپيدی اشک،اشکی چون شمع ،شمعی چو نور، نوری چون ماه ، ماه ی چون تو است.